Een aantal jaar geleden waren wij in de gelukkige omstandigheid dat we met ons gezin een camperrondreis door Canada konden maken. Een super ervaring. Mooie natuur gezien en hele vriendelijke mensen ontmoet. Op een dag gingen we wandelen en kwamen aan het begin van het natuurgebied een bord tegen waarop, vrij vertaald, stond: “wij delen onze natuur”. Ik vond dat een supermooie uitspraak die daar betekende dat je op de paden iedereen tegen kon komen die op z’n eigen manier van dezelfde natuur genoot: fietsers, wandelaars, paardrijders, motorrijders. Het is daar natuurlijk veel groter en uitgestrekter dan hier, maar het principe geldt hier ook. Houdt rekening met elkaar en geef iedereen de ruimte zijn leven op z’n eigen manier te leven. Maar wel samen!

Wat is waar?

In de media lees je in deze rare/extreme tijd heel veel tegenstrijdige verhalen van zowel oudere als jongere mensen. Alsof iemand de waarheid in pacht heeft. We weten nog maar zo weinig over dat virus dat ons sinds een aantal maanden in z’n greep heeft. Wat is verstandig om te doen en wat niet? Niemand die het zeker weet. Het resultaat van de gevolgde strategieën kennen we pas over een hele tijd. Achteraf is het altijd makkelijker.

Ook over voeding gaan de nodige verhalen rond. Ook al weten we nog niet precies wat dit betekent voor iedereen op lange termijn. Er wordt veel onderzocht, maar ook veel onzin geschreven. Wat moet je geloven? Iedereen is anders en reageert anders op eten. Er is natuurlijk wel een rode draad te vinden.

Samen aan tafel eten

En wat ik zelf heel belangrijk en fijn vind is samen aan tafel eten. Even geen mobieltjes en andere schermen. Geen afleiding maar tijd voor elkaar. Het lukt natuurlijk niet iedere dag en zeker niet bij iedere maaltijd. Iedereen heeft ook z’n eigen schema met werk, school en sport. En steeds meer nu de kinderen ouder worden. Des te mooier zijn de tafelmomenten waar ook regelmatig mooie gesprekken ontstaan. Over verschillen en overeenkomsten, zwart en wit, jong en oud, man en vrouw, anders en hetzelfde, oude en nieuwe gewoonten.

Niemand kan het alleen

Wij zijn individuen, maar hebben elkaar keihard nodig. Een aantal maanden in intellectuele lockdown was nog wel te doen. Er was zoveel onzekerheid en de zorg was compleet overbelast door dit onbekende virus. Er zat niks anders op dan drastische maatregelen te treffen, maar naarmate de tijd vorderde bleek dat er veel behoefte was aan menselijk contact. Nu nog op afstand, maar we kunnen niet zonder elkaar.

Doe het stapje voor stapje

Als je nu altijd op de bank eet met je mobieltje erbij en de tv aan dan is het wel een hele grote stap naar met het hele gezin aan tafel te eten zonder de afleiding van apparaten. Verwacht niet dat je gezin het er gelijk mee eens is om gelijk mee te veranderen. Maak het klein en overzichtelijk. Kies een dag dat iedereen thuis eet en dek de tafel. Wees trots op jezelf als het gelukt is en herhaal dit de volgende week weer. Kijk dan of je deze week twee keer aan tafel kunt eten. Je hebt gelijk nieuwe gespreksonderwerpen. Waarschijnlijk zijn je gezinsleden niet direct overtuigd dat het beter werkt om aan tafel te eten, maar de aanhouder wint. En levert dit toch teveel strubbelingen op kies dan voor iets anders om meer tijd samen door te kunnen brengen. Voor tips hoe je ook jouw kinderen beter groenten kunt laten eten heb ik al hier al geschreven.

En als je gezin te veel moppert over deze verandering nodig dan vrienden of familie uit en zet daar de eerste stap mee. Ik vind het supergezellig om zo met anderen af te spreken en samen heerlijk te eten.

Een volgende stap kan zijn bij de volgende maaltijd eens te experimenteren met een nieuw recept waar meer groente in zit dan in de maaltijd die je anders op tafel zet. Maak langzaam nieuwe gewoontes. Zo doe je dat.

Hoe nu verder?

Weet je nog niet hoe de verandering te beginnen of heb je een stop achter de deur nodig, maak dan een afspraak. Kijk op www.voedingcentraal.nl om te zien welke stappen bij jou kunnen passen.